Artık Bekleme
Öykü

Artık Bekleme

Ahmet Haşim Güler

Cenazeye gitmemem gerektiğini biliyordum.

 

Bunu evden çıkarken de biliyordum, arabayı mezarlığın iki sokak ötesine bırakıp siyah paltomun yakasını kaldırarak kalabalığa doğru yürürken de. Bazen yanlış olduğunu bildiğimiz bir şeyi yaparken kendimizi durdurmak için yüzlerce sebep buluyoruz ama o sebeplerin hiçbirine gerçekten inanmıyoruz. Ben de inanmıyordum. Oraya gitmemin kimseye bir faydası yoktu, onu son kez göremeyecek, elini tutamayacak, tabutunun başında ağlayamayacak, adını yüksek sesle söyleyemeyecek, yıllardır içimde taşıdığım hiçbir şeyi oradaki insanlardan birine anlatamayacaktım. Buna rağmen gitmiştim, belki de insan sevdiği birinin öldüğüne ancak onu gömdüklerinde inanıyordu.

 

Kalabalığın biraz uzağında dururken kocasını hemen tanıdım. Onu daha önce yalnızca iki kez görmüştüm. Birinde uzaktan, bir lokantanın camının ardından, diğerinde ise telefonundaki bir fotoğrafta. Fotoğrafı bana kendisi göstermemişti. Bir akşam yanımda otururken telefonu masanın üzerinde kalmış, ekranına gelen mesajla birlikte adamın yüzü birkaç saniyeliğine karşıma çıkmıştı ve o birkaç saniye onu unutmamama yetmişti. Bazı yüzler kolay unutulmuyor, hele sevdiğiniz kadının her akşam döndüğü evde kendisine ait bir yastığı, bir terliği, sofrada değişmeyen bir yeri olan adama aitse.

 

Şimdi önümde, benden birkaç metre ötede tabutun başında duruyordu. Bir ara omuzları çöktü, yanındaki genç adam koluna girdi. Ağlıyor muydu bilmiyorum, yüzünü göremiyordum ama o anda orada bulunmaya benden daha fazla hakkı olduğunu düşünmek canımı acıttı, ardından bu düşüncemden utandım. Sevdiği kadının cenazesinde bile onu başka bir erkekten kıskanabiliyorsa insan, aşk denilen şey anlatıldığı kadar temiz olmayabilirdi.

 

Ben onu seviyordum, adam da seviyordu belki. Aramızdaki fark onun bunu herkese söyleyebilmesi, benimse on iki yıl boyunca sevdiğim kadına öldüğü gün bile sahip çıkamayacak kadar hayatının dışında kalmış olmamdı.

 

On iki yıl, söylemesi kolay bir zamandı. Yılları yalnızca rakamlarla düşündüğünüzde fazla bir şey ifade etmiyor ama içine beklenen geceleri, yarıda kesilen telefonları, gizlice gidilen şehirleri, aceleyle terk edilen otel odalarını, eve dönmeden önce silinen mesajları, doğum günlerini, küslükleri, barışmaları ve her defasında yeniden verilen sözleri koyduğunuzda bir ömrün epeyce büyük bir parçası ediyordu.

 

Onu ilk tanıdığımda kırk iki yaşındaydı, ben kırk beş. İkimizin de hayatı çoktan kurulmuş, evlerimiz, eşlerimiz, çocuklarımız, işlerimiz ve bizi yıllardır aynı insanlar olarak tanıyan çevrelerimiz oluşmuştu. Gençken hayatınızı değiştirebileceğinizi sanıyor, kırkından sonra ise değiştireceğiniz hayatın yalnızca size ait olmadığını öğreniyordunuz. Belki bizim korkaklığımız buydu, belki yalnızca benim korkaklığımdı ama o yıllarda kendime daha güzel kelimeler buluyor, sorumluluk diyordum, çocuklar diyordum, zamanı değil diyordum ve bütün bunların sonunda hep aynı yere varıp ondan biraz daha beklemesini istiyordum.

 

O da bekliyordu, en azından ben öyle sanıyordum.

 

Tabutu omuzlara aldıklarında kalabalık hareketlendi, ben ise birinin yüzüme bakıp kim olduğumu sormasından korktuğum için geride kaldım. Ne diyeceğimi gerçekten bilmiyordum. Arkadaşıydım desem eksik, sevgilisiydim desem haddimi aşmış, tanıdığıydım desem on iki yılı birkaç harfin içine gömmüş olacaktım. Birinin hayatında bu kadar uzun süre bulunup öldüğünde ona kim olduğunuzu anlatacak tek kelime bulamamak, ölümün kendisinden bile daha tuhaf geldi bana.

 

Mezarlığın girişindeki ağacın altında beklerken yıllar önce söylediği bir cümleyi hatırladım.

“Ben ölürsem cenazeme gelir misin?”

 

Gülmüş, saçmalamamasını söylemiştim. Israr edince onun benden sonra öleceğini, hiç değilse benim böyle istediğimi söylemiş, o da önce gülümsemiş, ardından yüzündeki ifade birden değişerek, “Gel ama uzakta dur,” demişti.

 

Neden böyle söylediğini o gün sormamıştım. Belki ölüm, üzerine konuşmaktan hoşlanmadığımız şeylerden biriydi, belki de o cümleyi ciddiye alırsam bir gün gerçekten yaşayabileceğimizi düşünmüştüm. Şimdi ise yıllar önce benden istediği şeyi yapıyor, onu kendi cenazesinde bile uzaktan seviyordum.

 

Defin bittikten sonra insanlar yavaş yavaş dağıldı. Kocası en son ayrılanlardan biri oldu, yanında iki çocuğu vardı ve ikisini de fotoğraflardan tanıyordum. Kızının üniversiteye başladığı günü, oğlunun ilk işine girdiğinde annesinin nasıl sevindiğini, hangisinin kahveyi şekersiz içtiğini, hangisinin çocukken karanlıktan korktuğunu bile biliyordum. Onlar ise benim varlığımdan habersizdi ve hayatlarının bazı gecelerinde annelerinin neden dalgın olduğunu, telefonuna bakıp neden gülümsediğini, bazen eve geç kalmasının ardında ne bulunduğunu hiçbir zaman öğrenmemeleri belki de en iyisiydi.

 

Yanımdan geçerlerken başımı eğdim. Kocası birkaç adım önümde durup bana baktığında kalbimin nasıl çarptığını hâlâ hatırlıyorum. Bakışı birkaç saniyeden uzun sürmedi, ardından hiçbir şey söylemeden yürüdü. Beni tanımamıştı ve bunun bana rahatlık vermesi gerekirken, hayatımın en büyük sırrının onun hayatında hiçbir karşılığının bulunmadığını görmek nedense daha ağır geldi. Ben yıllarca bu adamın varlığını düşünmüş, zaman zaman ondan nefret etmiş, bazen onun yerinde olmayı istemiştim, o ise yüzümü bile bilmiyordu.

 

Herkes uzaklaştıktan sonra mezarın başına yürüdüm. Toprak henüz nemliydi, küreğin bıraktığı izler seçiliyordu. Söyleyecek çok şeyim olduğunu sanıyordum ama mezarın karşısına geçince yıllarca biriktirilen cümlelerin ölümün yanında ne kadar gereksizleşebildiğini gördüm. Ona neden beni bırakıp gittiğini soramazdım, son aylarda neden daha az aradığını, son görüşmemizde neden uzun uzun yüzüme baktığını, söyler gibi olup sustuğu şeyin ne olduğunu artık öğrenemezdim.

 

Bir süre sonra cebimde telefonumun titrediğini sandım ve elimi uzattığımda parmaklarım metal bir şeye dokundu. Küçük, eski bir anahtardı, halkasına katlanmış küçücük bir kâğıt geçirilmişti. Kâğıdı açtığımda bir adres ve hemen altında onun el yazısıyla yazılmış üç kelime gördüm.

 

Artık bekleme. Git.

Anahtarın cebime nasıl girdiğini düşünmeye çalıştım. Mezarlığa gelirken orada olmadığına emindim ama kalabalıkta birkaç kişi yanımdan geçmiş, biri omzuma dokunmuş, kim olduğunu görmeden yol vermiştim. Bir süre kâğıda baktım ve adrese gitmemek için kendime yine birtakım sebepler sıraladığımı fark edince istemeden gülümsedim. Hayatımın on iki yılını zaten gitmemek için bulduğum sebeplerle geçirmiştim.

 

Bu defa gittim.

Adres, mezarlıktan arabayla yirmi dakika kadar uzakta, daha önce hiç gelmediğim eski bir mahalledeydi. Dört katlı, dış cephesinin boyası yer yer dökülmüş sıradan bir apartmanın önünde durduğumda yanlış yere geldiğimi düşündüm, çünkü onun böyle bir yerde ne işi olabileceğini anlayamıyordum. Kağıttaki numarayı yeniden kontrol ettikten sonra apartman kapısını anahtarla açıp üçüncü kata çıktım.

 

Dairenin kapısının önünde bir süre bekledim. Elimdeki anahtarı kilide sokarken başka birinin hayatına izinsiz giriyormuşum gibi tuhaf bir huzursuzluk hissettim. Oysa anahtar bana bırakılmıştı. Yine de ölüm, bildiğimiz bütün yakınlıkların sınırını değiştiriyor, dün rahatlıkla sorabileceğimiz bir şeyi bugün merak etmek bile ayıp gibi geliyordu.

 

Kapıyı açtığımda içeriden uzun süre kapalı kalmış evlere özgü hafif bir koku geldi. Perdeler tamamen çekilmemişti, öğleden sonra ışığı salonun bir bölümüne vuruyor, havada dolaşan tozları görünür kılıyordu. İçeri girer girmez beklediğim şeyi görmedim, hatta ne görmeyi beklediğimi o ana kadar ben de bilmiyordum. Belki gizlenmiş fotoğraflar, başka bir erkeğe ait eşyalar, benden sakladığı ikinci bir hayatın açık izleri… Sevdiğiniz biri öldüğünde bile onun sizden sakladıklarını merak etmekten vazgeçemiyordunuz.

 

Ev küçüktü. Antreden sonra tek bir salon, küçük bir mutfak ve kapısı yarı açık bir yatak odası görünüyordu. Eşyalar pahalı değildi ama özenle seçilmişti. Pencerenin önünde açık renk bir koltuk, duvar boyunca kitaplık, köşede küçük bir pikap ve salonun ortasına yakın yerde yuvarlak ahşap bir masa vardı. Her şey sanki orada uzun zamandır biri yaşıyormuş da birkaç saatliğine dışarı çıkmış gibi yerli yerindeydi.

 

Kitaplığın önünde durduğumda bazı kitapları tanıdım. Birkaçını birlikte almış, bazıları hakkında saatlerce konuşmuştuk. Rafın ortasındaki kitabı görünce elim kendiliğinden ona uzandı. İlk sayfasını açtığımda kendi yazımı gördüm.

 

Bir gün aynı evde, iki ayrı koltukta bunu okuyacağız.

Altında tarih ve adım vardı.

Yedi yıl önce vermiştim.

O günü hatırladım. Kitabı uzatırken yazdığım cümleyi okumuş, “İki koltuk neden, yan yana oturmayacak mıyız?” diye gülmüştü. Ben de sevdiğin insanla aynı evde yaşamanın her dakika yan yana oturmak olmadığını, bazen aynı sessizliği paylaşmanın da birlikte yaşamak sayıldığını söylemiştim.

 

Ne kadar kolay konuşmuşum.

Kitabı elimde tutarak evin içinde dolaşmaya devam ettim ve baktığım her yerde geçmişte aramızda söylenmiş küçük bir cümlenin karşılığını görmeye başladım. Pencerenin önündeki koltuğun kumaşını bir gün bir mağazanın vitrininde beğenmişti. Pikabı yıllarca almak istediğini söylemişti. Mutfaktaki beyaz fincanları görünce onları da hatırladım. Birlikte girdiğimiz küçük bir dükkânda eline almış, uzun uzun baktıktan sonra, “Bizim evimiz olsa bunlardan alırdım,” demişti.

 

Bizim evimiz.

O iki kelimeyi kaç defa söylediğini bilmiyorum. Ben her defasında onları gelecekte bir yere koymuş, zamanı geldiğinde gidip oradan alabileceğimize inanmıştım. Gelecek, bugünün borçlarını ödemeden yaşayabileceğimiz geniş bir ülke gibi geliyor bazen. Söylediğimiz sözleri oraya gönderiyor, kararlarımızı erteliyor, yapamadığımız her şeyi bir gün mutlaka yapacağımıza inanarak kendimizi avutuyoruz.

 

O ise o geleceği benden habersiz kurmuştu.

Yatak odasının kapısına kadar gidip içeri baktım. Büyük sayılmayacak bir yatak, komodinin üzerinde gözlüğü ve yarısına kadar okunmuş bir roman vardı. Dolabın kapağı kapalıydı. Elimi uzatıp açmayı düşündüm, sonra vazgeçtim. Bir ölünün eşyalarına izinsiz bakmanın ayıp olduğunu düşündüğümden değil, dolabın içinde bulacağım hiçbir şeyin artık bana cevap vermeyeceğini anlamaya başladığımdan.

 

Salona döndüğümde masanın üzerindeki iki zarfı gördüm. Birinin üzerinde benim adım, diğerinde ise hiç duymadığım bir erkeğin adı yazılıydı.

Önce kendi zarfıma uzandım ama elim havada kaldı. Diğerini aldığımda cenazede kocasına bakarken duyduğum o eski ve çirkin kıskançlığın yeniden içimde kıpırdadığını hissettim. On iki yıl boyunca onun hayatındaki öteki adamın kim olduğunu bildiğimi sanmıştım. Bir kocası vardı, bir de ben. Bu düzenin ne kadar yanlış, ne kadar acımasız olursa olsun sınırlarını bildiğime inanmıştım.

 

Şimdi elimde tuttuğum zarf o sınırların dışından geliyordu.

Mektubun tarihine baktığımda benden dört yıl önce yazıldığını gördüm. Okumaya başladım. İlk birkaç satırda adamın kim olduğunu anlamadım ama sayfanın ortalarına geldiğimde bazı cümleler beni rahatsız etmeye başladı. Kadın ‘ondan beklemekten yorulduğunu söylüyor, adamın çocuklarını, işini ve doğru zamanı bahane ederek kendisinden sürekli biraz daha süre istediğini’ anlatıyordu. Bir yerde, “Hayatında bana yer açmanı beklerken kendi hayatımda sana ayırmadığım yer kalmadı,” diye yazmıştı.

 

Mektubu masaya bıraktım. Bu cümleyi bana da söylemişti, başka kelimelerle, başka bir akşam, başka bir masada ama aynı şeyi.

Birden o adamın kim olduğunu merak etmeyi bıraktım, çünkü adını bilmiyor, yüzünü görmemiş olsam da onu tanımıştım. Benden birkaç yıl önce aynı sözleri vermiş, aynı korkuların arkasına saklanmış, aynı kadından biraz daha beklemesini istemişti.

Ben kendimi onun hayatına geç kalmış büyük aşk sanırken, belki de yalnızca daha önce yaşanmış bir bekleyişin yeni ismiydim.

Masadaki kendi zarfıma baktım. O ana kadar onun hayatındaki yerimin herkesten farklı olduğuna inanmıştım. Belki sevildiğimizi düşünürken biraz da eşsiz olduğumuza inanmak istiyorduk. On iki yıl boyunca bizim başımıza gelen şeyin yalnızca bize ait olduğunu, şartların bizi ayırdığını, başka bir zamanda karşılaşsak bambaşka bir hayat yaşayacağımızı düşünmüştüm.

Zarfı elime aldığımda ilk kez başka bir ihtimal geçti aklımdan.

Belki mesele zaman değildi, belki mesele bendim.

 

Zarfı açmadan önce uzun süre elimde tuttum. İçinden ne çıkacağını bilmiyordum ama artık beni şaşırtacak büyük bir sır beklemiyordum. Başka bir adamın varlığından, kocasından habersiz yaşanmış yeni bir ilişkiden ya da on iki yıl boyunca bana anlatmadığı bambaşka bir hayattan korkmuyordum. Az önce okuduğum mektup bütün bunlardan daha ağır bir şeyi önüme bırakmıştı. Ben kendimi onun hayatında başına bir kez gelmiş büyük bir aşk sanırken, belki de yıllar önce kapanması gereken bir yaranın yeniden açılmış haliydim.

 

Zarfın içinden ikiye katlanmış üç sayfa çıktı. İlk sayfanın başında tarih yoktu, adım da yazmıyordu.

Bunu okuyorsan sonunda gelmişsin.

İstemeden gülümsedim. Öldükten sonra bile beni benden iyi tanıyordu. Anahtarı cebimde bulduğum andan beri buraya gelmemek için düşündüğüm bütün sebepleri biliyormuş gibiydi.

Bu evi sana hiç anlatmadım. Başlangıçta anlatacaktım. Hatta anahtarın birini sana vermek için yaptırdım. Bir akşam burada oturup seni bekledim. O gün geleceğini bilmiyordun, ben de geleceğini düşünmüyordum zaten. Yalnızca anahtarı avucuna bıraktığımda yüzünün nasıl değişeceğini hayal ettim. Sonra korktum. Anahtarı verirsem senden bir cevap istemiş olacaktım ve senin cevabını aslında yıllardır biliyordum.

 

Sayfayı çevirmeden durdum. Pencerenin önündeki koltuğa baktım. Akşamın solgun ışığı tülün arasından geçiyor, odadaki eşyaların üzerine belli belirsiz yayılıyordu. Bir zamanlar birlikte kurduğumuzu sandığım hayallerin, ben farkında olmadan burada eşyaya dönüştüğünü düşününce içimde kıskançlığa benzemeyen, pişmanlık da diyemediğim ağır bir duygu belirdi.

 

İkinci sayfaya geçtim.

Benden önceki adamın mektubunu da bırakıyorum. Onu görmeni istedim, sana acı çektirmek için değil. Bir gün senden önce de birini sevdiğimi söylemiştim ama ayrıntılarını hiç anlatmadım. O da evliydi. O da çocuklarından söz ederdi. O da biraz daha zamana ihtiyacı olduğunu söylerdi. Onu yıllarca bekledim. Sonra bir sabah uyandım ve artık beklemediğimi fark ettim. Büyük bir karar vermedim, nefret etmedim, kavga etmedim. İçimde bir şey sessizce bitmişti.

 

Mektubu dizlerimin üzerine indirip bunun ne zaman benim başıma geldiğini düşünmeye başladım. Son bir yıl içinde daha az aramıştı, bunu fark etmiştim. Eskiden gece eve vardığımda mesaj göndermezsem kızar, buluşmalarımız ertelendiğinde birkaç gün sesindeki kırgınlığı taşırdı. Sonraları sormamaya, ertelenen buluşmalara yalnızca “Olur, başka zaman,” demeye başlamıştı. Ben bunu ilişkimizin olgunlaşmasına yormuş, artık birbirimizi kelimelere ihtiyaç duymadan anlayabildiğimizi düşünmüştüm.

 

Şimdi anlıyordum ki bazen kendimize gösterilen anlayışı sevgi sanıyorduk, oysa bazı sessizlikler anlayıştan değil, artık cevap beklememekten doğuyordu.

 

Mektubu yeniden kaldırdım.

 

Sonra sen geldin. Bu kez farklı olacağına inandım. Belki insan aynı acıyı ikinci kez yaşarken onun aynı acı olduğunu kabul etmek istemiyor. Sana inanmak istedim. Söylediğin her “biraz daha” sözünü başka türlü duydum. Çocukların büyüsün dedim, işlerin düzelsin dedim, doğru zamanı bekleyelim dedim. Senin bana söylediğin mazeretleri bir süre sonra ben sana söylemeye başladım.

 

Bir akşam bu evde yalnız otururken senden önceki adama yazdığım mektubu buldum. Okudum. Yıllar önce yazdığım cümlelerin bazılarını sana da söylediğimi fark ettim. O gece senden vazgeçmedim. Yanlış anlama, seni sevmeyi bırakmadım.

 

Satır orada bitiyordu. Üçüncü sayfayı çevirdiğimde karşıma çıkan ilk cümle, bütün mektuptan daha ağır geldi.

Yalnızca seni beklemeyi bıraktım.

Kâğıdı tutan parmaklarımın hafifçe titrediğini fark ettim.

 

Bunun ikisi aynı şey değilmiş, geç öğrendim. İnsan birini sevmeye devam ederken onunla yaşayacağı hayattan vazgeçebiliyormuş. Seni aradığım, sana sarıldığım, seninle güldüğüm zamanlarda bile artık geleceğimiz bir günün hesabını yapmıyordum. Sen hâlâ bana zaman istiyordun, ben ise sana zaman verdiğimi sanmana izin veriyordum.

 

Bu ev başlangıçta ikimiz içindi. Sonra benim oldu.

 

Başımı kaldırıp odaya baktığımda eve ilk girdiğim andaki yabancılık kaybolmuştu. Her şeyi tanıyor ama hiçbir şeye ait olamıyordum. Kitaplıkta benim aldığım kitap, mutfakta birlikte beğendiğimiz fincanlar, pencerenin önünde onun yıllar önce istediği koltuk duruyordu. Benden izler taşıyan bu evde bana ayrılmış hiçbir yer olmadığını ilk kez o zaman fark ettim.

 

Mektubun sonunda birkaç satır kalmıştı.

 

Anahtarı sana bırakmamın nedeni burada yaşaman ya da benden kalan bir şeyi alman değil. Bir zamanlar seninle paylaşmak istediğim hayatın gerçekten var olduğunu bilmeni istedim. Ben o hayatı kurdum. Eksik olduğunu uzun süre düşündüm. Sonra eksik olanın ev değil, benim senden beklediğim şey olduğunu anladım.

 

Bana kızma, kendine de çok kızma. İkimiz de seçtik. Ben beklemeyi seçtim, sen gelmemeyi.

Sonra ben seçimimi değiştirdim.

Mektup orada bitiyordu.

 

Kağıtları dizlerimin üzerine bırakıp uzun süre oturdum. Ölmeden önce onu en son gördüğüm günü düşündüm. Küçük bir kafede karşılıklı oturmuş, kahvelerimizi içerken önümüzdeki yazdan söz etmiştim. Çocukların durumunun biraz daha düzene gireceğini, belki o zaman bazı kararları daha rahat alabileceğimi anlatmış, yıllardır yaptığım gibi geleceğin içinde bugünden daha cesur bir adam yaratmıştım.

 

“Bekler misin?” diye sormuştum.

Gülümsemiş, kahvesinden küçük bir yudum aldıktan sonra yüzüme bakmıştı.

“Sen anlat,” demişti, “ben dinliyorum.”

Ben bunu evet sanmıştım. Şimdi o konuşmayı düşündüğümde aslında bana cevap vermediğini ilk kez fark ediyordum.

Mektubu yeniden katlayıp zarfına koydum, diğer adamın mektubunu da bulduğum yere bıraktım. Kitaplığına götürdüğüm kitabı rafına yerleştirirken ilk sayfadaki kendi yazımı bir kez daha gördüm.

Bir gün aynı evde, iki ayrı koltukta bunu okuyacağız.

 

Yıllar önce bunu yazarken ne kadar emin olduğumu hatırladım. Geleceğin kendimize borçlu olduğuna inanırken ne kadar kolay söz verdiğimizi, o sözleri tutmak için önümüzde sonsuz zaman varmış gibi nasıl rahat davranabildiğimizi düşündüm.

 

Kitabı kapatıp yerine koydum.

Evden çıkmadan önce odaları yeniden dolaşmadım, dolapları açmadım, başka mektuplar ya da benden saklanmış yeni cevaplar aramadım. Artık öğreneceğim hiçbir şeyin bildiğim şeyi değiştirmeyeceğini anlıyordum. O beni sevmişti, ben de onu sevmiştim ama bazen iki insanın birbirini sevmesi aynı hayata varmaya yetmiyor, birinin beklediği yerde ötekinin sürekli gecikmesi sonunda aşkı bitirmese bile birlikte kurulabilecek geleceği sessizce tüketiyordu.

 

Kapının önüne çıktığımda anahtarı kilide taktım, kapıyı kapatıp bir kez çevirdim. Anahtar avucumda kaldı ve onu cebime koymak üzereyken durdum. Bu evin anahtarını yıllar önce istemiştim belki, bilmeden, birlikte yaşayacağımız hayattan söz ettiğim her gece istemiştim ama şimdi onu cebime koymanın bana ait olmayan bir hatırayı sahiplenmekten başka anlamı yoktu.

 

Eğilip anahtarı kapının önüne bıraktım.

Merdivenlerden inerken cenazeye neden gittiğimi düşündüm. Onu son kez görmek, uğurlamak, belki içimde yarım kalan bir şeyi tamamlamak istediğimi sanmıştım. Oysa o gün mezarlıkta toprağın altında bıraktığımız kadın, benim yıllardır zihnimde yaşattığım, bir yerlerde hâlâ beni beklediğine inandığım kadın değildi.

Ben o kadını çok daha önce kaybetmiştim.

Sadece öldüğü gün haberim olmuştu.