(Arapçadan çeviren: Mehmet Hakkı Suçin)

 

Çarmıhtakiler Yoruldu

 

I

 

Çarmıhtakiler yoruldu

Öyleyse bizi indir ki

Dinlenelim.

Tarihleri çekiyoruz ardımızda

Fakat ne yer var ne de gök burada.

Ey bıçağını bileylemiş Rab

Kurbanını dinlendir.

 

II

 

Ne bir annen vardı ne de bir baban

Şafağın soğuk pençeleriyle

Kardeşlerini asılı görmedin çarmıhta.

Kimseyi sevmedin

Kimseyi terk etmedin

Ve ellerinden yemedi ölüm.

Anlamanı beklemiyoruz ızdırabımızı.

 

III

 

Kral Davut değilim ki

Oturup mezmurlar okuyayım

Günahlardan sonra sana.

 

IV

 

Dinlenmek istiyorum

İndir beni.

Bir Şiir Festivalinde

 

Her şairin önünde ülkesinin adı

Benim adımın önünde yalnızca “Jerusalem”

Ey küçük memleketim adın ne korkunç

Senden bana yalnız adın kaldı

Adının içinde uyuyorum uyanıyorum

Adın ki gemiye benzer

Ne varacağına ümidimiz var

Ne de döneceğine.

Ne varıyor ne de dönüyor

Ne varıyor ne de batıyor.

Ey Uzak Ülke

 

 

Uyumak için kaç yatak odasına ihtiyacım var

Oturmak için kaç koltuğa

Sana geri gelmek için kaç yola

Ey uzak ülkem

Çıktım ve geri dönmeyeceğim bu defa

Şimdi sıra sende

Sen çık tutkularınla, korkularınla

Beni aramaya.