SARHOŞ NEŞE

 

o nemrutluğa doymadı

ben ibrahimliğe

düşürmedik gülün ateşini

 

ah, sarhoş neşe

oynar incecik parmakları göğsümde

göğsüm ki unutkan bir kadavra

 

kalbin kırmızı mührünü kırdım

ve döküldüm ağrılı bir yağmur gibi

içimin yeryüzüne

 

diyor ki suyun evinde oturuyorsun

öyleyse bu gördüğüm ateş ne

 

bulutları gösteriyorum

zamanı kesip geçen kılıçlarını onların

ve külleşen göğsünü bir ağacın

yağmurdan hemen önce

 

kendine dalgalanan bir deniz oluyor

ateşine açılan gül

ve mancınıklar kuruyor iki söz arası

 

şiire tutunuyorum

alfabesi su olan bir dizeye         yeşeriyor dil

kelimeler tomurcuğa duruyor

 

kelebeğe dönüşüyorum

ateşten hemen önce.