“Sanat dünyadaki tüm savaşları sonlandırabilir çünkü sanatın içinde asla kötülük olmaz ve dünyayı değiştirecek bir güç varsa o da hayal etmek ve bağıra çağıra şarkı söylemektir. (s.61)

Göktuğ Canbaba imzalı Valizdeki Kedi, Doğan Çocuk Yayınları’ndan 84. Baskısını yaptı.

“Yolculuk Başlıyor” “Fareler Diyarı” “Yaşam Ağacı” “Fareler Ağacı Terk Etmeli”, “Kiki’nin Başı Belaya Giriyor” “Karanlık Tünellerde Bir Başına” “Kanalizasyonda Bir Kedi” “Kiki’nin Nihayet Bir Planı Var” “Kediler Planı Öğreniyor” “Kediler ve Fareler” “Timsahlar Ne ile Beslenir” “Mösyö İrikemik” “Mösyö ŞişGöbek” “ Evim Güzel Evim” bölümlerinden oluşan kitap, Sedat Girgin’in resimleriyle hayat buluyor. Yalnızca ilgili bölümlerin başlangıcında resimlerin yer alması sebebiyle on yaş ve üzeri için uygun olsa da her yaşa hitap ediyor. Rundell’in[1] söylediği gibi “Çocuk kitabi okurken yeniden bir çocuk gibi okuma şansınız olur. Dünyanın şahane bir yer olduğu her gün yeni şeyler keşfettiğiniz o eski, çok eski günlere dönme şansınız olur.”  İki yüz on iki sayfada çocukluğunuza dönüyorsunuz.

Kediler arasında Halıpisisi olarak bilinen Kiki’nin İstanbul’dan yolculuğu bir valize yanlışlıkla girmesiyle başlıyor. Yazar, Kiki’yi  sanat şehri Paris’e götürüyor. Kiki, Paris’in büyüleyici grafitili sokaklarında dolaşırken bir fareyi bir kedinin elinden kurtarıyor. Kiki, kurtarıp dost olduğu Toro TozBurun’la  Fareler Diyarına gidiyor. R’leri söyleyemeyen Toro Tozburun’la  kim dost olmak istemez ki… Yazar, çocukları  bırakın büyüklerin korktuğu hatta tiksindiği fareye sempatiklik katıp okurlara -hevkese-sevdiriyor. Fareler, Yasam Ağacının köklerinde yaşıyor.  Yaşam Ağacının dallarındaysa kediler yaşıyor ve bu ağaca  “Sanat Ağacı” diyorlar. Sanat Ağacındaki kediler ressam, şair, müzisyen yani sanatın her dalıyla uğraşılıyor. Mösyö ŞişGöbek ağacı kesmek istiyor. Kedilerin Kehanet pisisi dedikleri Kiki, Kediler ve Fareler arasında dayanışmayı sağlayarak Sanat Ağacını kurtarabilecek mi?

Yazar, sanat ve yaşam arasındaki bağı okuyucularına maceranın içinde verir. Yazar, öğütlemeyen ama farkındalık yaratan akıcı bir dil kullanır. Hikâyenin sonunda doğanın dengesi bozulunca sanatın dengesi de bozulur önermesi çocuklara geçer.

Kitabın giriş sayfasındaki “Pisilerin ve köpücüklerin, şarkılar söyleyen ağaçlarla sohbet ettiği  huzur dolu bir diyarda tekrar görüşünceye kadar…” yazarın okurlarına dileğidir.

“Çocuk kitapları der ki

Dünya kocaman bir yer

Umut kıymetli

Duygudaşlık önemli

Sevgi önemli” (Rundell)

Çocuk kitapları aracılığıyla bunları duymanın, bunları konuşmanın önemli olduğunu düşünüyorum. Valizdeki Kedi, sanata, yaşama, doğaya, canlılara dair bir hikâye kitabı. Okumanız dileğiyle…

[1] Katherine Rundell (Çev. Şiirsel Taş), Neden Çocuk Kitapları Okumalıyız, Domingo Yayınları, 2024, İstanbul.