KARGAŞA

 

Bir çukur daha kazar mısınız şuraya

bir ölüm daha…

 

Kıv —

 

Sürükleniyorum bilmediğim o koyaklara

merak etmiyorum artık özgür düşü

bir testerenin sesini duyuyorum ve inleyişini

ağaçların, tümü kaygılı, kuşların çığlığı ve

 

 

Mıh —

 

Burada insanlar inkarıdır gerçeğin, sus

yıkılmıyor yine de dünya bu ağırlığa

değiştirmiyor söz hiçbir şeyi

alın bu insanları, yerine kuş koyun

 

 

Çığ —

 

Yabanıl kuytusunda uyurdu kaygım

olası şeylere dindirdim sessizce kalbimi

içimizdeki sevgiyi söküp yerine nefreti ektiysek

şimdi gidebiliriz, kopabiliriz bir bozguna

 

 

Sığ —

 

Dönecek evim kalmadı, yaktılar acımasızca

konacak dalım yok, varacak bir yerim

acelem yok. Yerleşik bir acı kalmış yeryüzüne

kanla temizlenmez bu varidat

 

 

Tığ —

 

patikaya koyulmuş tırtıl

elbette yaşamak için yürüyecek