KUŞBASTI MEVSİMİ

 

İnce Şeyler Tanrısı’nın unuttuğu

ne varsa gözlerindeymiş meğer!

 

Kuşbastı mevsimi ne çabuk geçmiş

Bahçe de şaşırmış olup bitene

 

Ben bu şiiri hiç kimseye yazdım

Çeri çöpü üşüşünce ömrüme

ardıma bakacak takatim yoktu

Gecenin yutağından bihaber

kör bir kuyu her şeyimi yuttu

 

Ötesi sürgit enkaz

yazı kışıyla kavgalı…

Döküldü gökyüzünün ipeği pulu

Akşam desen akşama benzemez

gece desen geceye

Üç beş heceye sığmaz öyküsü

Son kadehe sarılır sarılmaz

yağmalandım kıyasıya, hepsi bu!

 

Say ki hayattan alacaklı

açık kalmış parantezin ucu!..

Hevesler düğümlenmiş vicdan buz kesmiş

Bir çöl ki aman dinlemez

kızgın kumuyla boğar su yeşilini

 

Benden sana izin, durma savur

oradan oraya çelimsiz harflerimi

Karıştır toprağımı hallihamur

anlamın tozunu al o dinginlikte

İçimde kal, içimde kal, içimde…

Uzağın yakının karışsın birbirine

Taşıma göz kırp, gizlice gülümse

 

Ben bu şiiri,

inim inim dirimimle yazdım

 

Kirpiğine tutunduğum doğrudur!