SÖZÜN ÖLÜMÜ

 

çölü bilirim

bedenimin çekilen sularından

tanırım onu

 

parça parça dökülüp

sökülen köklerimden

 

artık ne suyun saflığı kaldı

ne de ayın çeşnisi

adamotu

kurutmuş özsuyunu çoktan

 

açlığa endeksli her şey

 

yağmalanmış bir şiir gibi

karşımda hayat

 

çılgınlıktır bazı umutlar, deme bana

bir uyanma mevsimi

dalda bir çift kiraz

falan da deme

 

bir yeşerme değilim ben

bir çiçeklenme değil

kirpiğimi demleyen gözyaşım yok

 

öyleyse çekip gitmeli

toprağın tekerlek izinde yitmeli

sözün ölümü bu, tacın dikeni

çarmıha gerilmesi gülün

 

bana beni hatırlatma sakın

çölü bilirim

tenimdeki suyun debisinden

asiliğinden

 

tanırım onu…