YALNIZLIK

Akşamdı dünyayı yumrukladığım zaman
hep akşamdı içimde başlayan sabah.

Sokağa çıkardım uyanır uyanmaz
sonrasında kaybolan bir çocuktum
giderdim kendimi aramaya
yırtık bir gökyüzüydü bana bırakılan
sonsuz bir ayrılıktı, sonsuz bir yalan.

Bölünür arkadaşlar yapardım kendimden
birlikte tokatlar dururduk yalnızlığı
usanırdık dikenli günleri yaşamaktan.

Toplum denen kuyunun içindeydik
bu, durmadan boğardı bizi
korkunç bir tuzaktı hayat.

Dağlara benzeyen yüzümüz yıpraktı
acıtıcıydı kuşların ağlaması
her insan tuzaktı bir başkasına
gün bitimsizdi, her an cinayet
herkes kendini söyleyen bir yalandı
avuçlarımızdaki silahtı her birimizin kalbi
denizler ağlayan gözleriydi çocukluğumuzun.

07.11.2025