ZİNCİFRE

 

kayanın damarındayım, şaibeli sayfaların

soldurduğu mihrap suret burgacı

boşunalığın özeti içe çökeni doğrultmaya

 

çekül kaç kez salındı yaraya

açıl bu rahlede kapan

kızıl yapraklar serptim menzile

ufalanıyor mu fon, yayılıyor mu

alev, Osman Hamdi’nin ney yükü

mantığa takılıp kalan yolcu muydu

nefes iç içe geçen duraklara temas

edememiş seslere üzülen

unutulmaklar koşturuyor

gecenin atlarını

 

lav, zorluyor ârafı

yerini değiştiriyor mimoza

kendine açlığı öz ararken

bulduğu gizemler tapınağı

 

ıstırapların karıştığı maden kırılgan

kölesinde hüküm sürüyor söküp

çıkarmak bir avuç sözcük çürüdüğü

basamakta afyonlu bir volkan insana eş

bütün savaşlara eklenen

 

taş oldum yine kırarak kendimi

köşeli ruh denge buldu

aldatıcı kaleminde dile geldi

meczup tabircisi sessizliğin

yenilmezlik bahşeden kan

suyu dinledi ve döküldü okyanusa

bulunmamak için

kapı kapı dolaştı bu kurban töreni